රජ කැලෙන් පැන
ධවල තුරඟුට
එකම හුස්මෙන්
පැමිණ ඔරුවට
සුබ්බම්මා
ඔබ පැලට
ආයෙමි
කන්නසාමිගෙ
තම්පලා මැද
හරිත පල්ලුව
ගෙතුණ ඔසරිය
තෙමා වැටෙනු ද
වියෝ දුක මැද
මදුර පුරයෙන්
ගෙනත් තනි කළ
දුකට ගැටඹෙන්
ගඟත් ඇදවිය
මැදින් මහ හැම
පිපෙන කහමල්
හරිත පල්ලුව
වැළඳ වැතිරෙත
සඳ දිදුල
තුරු හිස
රැඳෙන මෙන
දුරුතු මරණෙන්
නැඟී එන්නෙමි
෴ ඒ වගත් මෙසේම෴
෴ කීර්ති෴.
0 comments:
Post a Comment