Saturday, 9 May 2015

පිච්ච කැකුළු...!


ඊයේ අම්මා කතා කළාය.

සෝමවීර අයියා බේතකට පිච්ච කැකුළු සොයා බොහෝ තැන ගොස්, අන්තිමට අපේ ගෙදර පාර අයිනේ ඇති පිච්ච පඳුර ගැන ආරංචි වී, පිච්ච කැකුළුත් කඩාගෙන මගේ ගැන විස්තරත් අසා ගිය බව ඇය කීවාය. සෝමවීර අයියා අනුරාධ ගේ ලොකු බාප්පා වුවත් ඔහු හා මගේ ඇති දේශපාලන සබඳතාව අනුව ඔහු මට 1988 සිටම සෝමවීර අයියා විය. ඉතිහාසය, දේශපාලනය, සාහිත්‍යය ගැන ඔහු සතු මතකය හා විශ්ලේෂණය නිමල් අයියා සතුව තිබූ දැනුම තරම්ම අනම්‍ය පෘථුල එකකි.

අනුරාධ ගේ පොඩි බාප්පා වෙනස් පුද්ගලයෙකි. ඔහු මෘදු, සෝමවීර අයියා තරම් තියුණු වචන භාවිතා නොකරන, වෙනස් ආකාරයක සියුම් මිනිසෙකි. නමින් ජයසේකර වූ නිසා ඔහු සේකර අංකල් විය.

සමහර දිනෙක හවස සිට රාත්‍රිය තෙක්, දිප්පිටිය ටවුමේ මංගලසෝම වෙදමහතා ගේ නිවෙසත්, සේකර අංකල් ගේ නිවෙසත් වෙන් කළ අරණායක පාර මැද ඉඳගෙන ඔහු හා මා අතර ඇති වූ කතා හා වාද රාශියකි. ඔහු ඒවාට එළඹුණේ 'සයිමන්' කියවීම නිසා සාහිත්‍ය වේගයකට එළඹුනු ගැටයෙකුට පාර පෙන්නන ගුරුවරයෙකු ලෙසිනි. වෘත්තියෙන් ගුරුවරයෙකු වූ සේකර අංකල් සිය ගැටවර වියේ 'කිං සච්ච ගවේසී' වූ ආකාරය ගැන විවිධ කතා කීවා මතු නොව තමා සතුව තිබූ දුර්වර්ණ රෝනියෝ අත් පිටපත් මට දී ඒවා කියවන්නැයි දිරිමත් කළේය.

මේ සංවාද අවසන් වුනේ 1994-95 කාලයේ දිනෙක පේරාදෙණියේ මහාචාර්ය වරයෙක් ගේ නිවසේ තිබූ සංගීත සැසියකට ඔහු මා කැඳවා ගෙන යාමෙනි. මහාචාර්ය ඩබ්. එම්. ගුණතිලක ගේ නිවසේ සෙනසුරාදා දින වූ එම සැසියට නමක් වූ නමුත් එය දැන් මට මතක නැත. ගම්පොළ පාරේ අක්බාර් ශාලාවට ඔබ්බෙන් වූ කුඩා දෙමහල් නිල නිවසේ පෙනුම අපූරු එකකි. කවදාක හෝ එබඳු රූප එල්ලෙන නිවසක් තැනීමේ ආසාව ඇති වූයේ එදා ය. සාලාවේ බිත්තියේ එල්ලා තිබූ සුන්දර වර්ණවත් කුඅන්-යින් රූපය කෙදිනක හෝ 'පෝතලක මුක්තිදායක කුවන් යින්' රූපයක් ද එල්ලා තැබීමේ ආසාව ඇති කළේය.

සේකර අංකල් දුන් අත් පිටපත් වල තවත් මහාචාර්ය වරයෙකු ගේ නම විය, ඔහු 'ගුණපාල ධර්මසිරි' විය.

ලෝකයේ අකාරුණික බව නිසා සේකර අංකල් අභාවිතව වසර ගණනකි. ගුණපාල ධර්මසිරි මහතා අද අභාවප්‍රාප්ත වූ බව නංගී කෙටි පණිවිඩයක ලියා එව්වාය. ධර්මසිරි සූරීන් හමු වීමට පිළිවෙලක් යොදා ගැනීමට, පැතුම් පුංචිහේවා හා කතා වී හරියටම සතියක් ගත වූ තැන ඒ ආරංචිය ලැබුණි. මහායානය ගැන අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට ගුණපාල ධර්මසිරි සූරීන් හමුවිය යුතු ම යැයි දැනුනු නිසා ඒ සූදානම ඇති විය.

මහායානය ලංකාවේ විවිධ අවස්ථාවල දී පැන නැගී වියැකී ගිය ධාරාවකි. ප්‍රඥාවේද ශ්‍රද්ධාවේද වෙනස්ම සංකලනයක් වන මහායානය, සූත්‍ර හා අභිධර්මයන් කෙරෙහි අනන්‍ය විශිෂ්ට වූ පිවිසුමක් වෙයි. කලින්ද ලියා ඇති පරිදි, අප සතු මගඟු සඟ මිණි වූ පොල්වත්තේ බුද්ධදත්ත, මොරටුවේ සාසනරතන, අත්තුඩාවේ රාහුල ආදී සංඝයා වහන්සේ සතර බ්‍රහ්ම විහරණයෙන් සජ්ජිතව 'මහායානය' වෙත සිය විභාගාක්ෂිය යොමු කළහ. උන් වහන්සේලා පුළුල් ව ද , කාලාවර්තීව ද කියා පෑ මහායාන විස්තරයේ  මහාද්වීපික විස්තරය කියා දීම ධර්මසිරි -ගුණතිලක සංයෝගයෙන් සිදු විය. 1976 මහගමසේකර අතින් විවර වූ කාව්‍ය දොරටුව නවකතාවට අල්ලා ගත් සයිමන් සේම දාර්ශනිකවද, භක්තිවන්තවද, න්‍යායිකවද විපුල මහායානය ගැන ලියා, පරිවර්තනය කර තැබුවෝ ඔවුහු දෙපොළම වෙති. 

'සංස්කෘත (ප්‍රත්‍යසමුත්පන්න ) ධර්මයන්ගේ ශූන්‍යතාව 'පුද්ගලයෙක් ඇත නැත' යන දෙකම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ප්‍රත්‍යයන්ගෙන් හටනොගත් ධර්මයක් කිසිතැනක නැත. එබැවින් එය හැම කල්හි ම වෙනස් වෙයි. පුද්ගලාදිය ප්‍රඥප්තිමාත්‍රයකැයි නාගාර්ජුන තෙරණුවෝ කීහ.' [ථේරවාදී බෞද්ධ දර්ශනය-පිට 40 -පොල්වත්තේ බුද්ධදත්ත ස්ථවිර]

සියලු ගූඪ ශාස්ත්‍රයන්ට පරිමිත සීමාවන් වෙති. භෞතිකය සදාකාලික අණුව හෝ එහි මැවුම්කරු සොයා යයි. ගණිතය අවසාන පරම සූත්‍රය සොයා යයි, රස විද්‍යාව අමරණීයත්වය උදා කරන ප්‍රඥා පාෂාණය හෝ අමෘතය සොයා යයි, ඖෂධවේදය කය ජරාවට යෑම වැළකීමේ උපක්‍රම තනයි. මාධ්‍යමිකයින්ගේ අග්‍ර වූ නාගාර්ජුනපාදයෝ ප්‍රඥාපාෂාණය සොයා රන් තනා 'ඇල්කෙමි' ශාස්ත්‍රය අවසන් කළ බව ද උන්වහන්සේ ඉහත අදහස ඇතුළත් ධර්මය සංස්කෘතයෙන් සූත්‍රගත කළ බවද, එකවිට සැළකීමෙන් වඩා වැඩ සලසන පෙර අදහස විසින් මහායානය ධර්ම සීමාවන් ඉක්මවා නොයන බව පැහැදිලි වෙතැයි මට සිතේ.

මෙසේ පුළුලැති මහායානය වෙත නැඹුරු වෙමින් එහි විවිධ සූත්‍ර, සුත්‍රාන්ත, අපදාන ආදිය පෙරලීමට පෙර, මහාචාර්ය කේ එන් ජයතිලකයන්ගේ -Early Buddhist Theory of Knowledge - ආස්වාදයෙන් 'දාර්ශනික ප්‍රශ්න' නමින් කෙටි නමුත් මගහැර යා නොහැකි අත් පොතක් රචනා කළ ධර්මසිරි සූරීන් අන් අයුරකින් අප වෙත බලපෑහ. ඒ 1980 දශකයේ තරුණ නැගිටීම් හා ඒවායේ පසු ප්‍රතිඵල කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් 1987 ලියා පළ කළ 'ශෝපන්හවර් හා නිට්ෂේ' නම් කුඩා පොත් පිංචෙනි. ඔහු එහි පෙරවදනෙහි ඉතා සාරවත් කාලාම සූත්‍රානුරූප ඡේදයක් බහාලයි.

"මේ දාර්ශනිකයින් දෙදෙනා කියවීමෙන් අපේ මූලික ප්‍රශ්න වලට ඔවුන්ගෙන් පිළිතුරු හිඟා කෑමට තැත් කිරීම අනුවණ කමකි. ඔවුන්ගේ දර්ශනයන් කියවීමෙන් ප්‍රශ්න පිළිබඳ ඉදිරිපත් කළ හැකි විවිධ දෘෂ්ඨිකෝණයන් පිළිබඳ අවබෝධයක් අපට ලැබෙයි. එම අවබෝධයෙන් ලබා ගත් පාඩම් අනුව අප චින්තනය ස්වාධීනව මෙහෙයවා අපේ ප්‍රශ්න වලට අපෙන්ම පිළිතුරු ලබා ගත යුතුය" -ශෝපන්හවර් හා නිට්ෂේ -පිට13- ගුණපාල ධර්මසිරි-

මේ ඔහු පසුව ගැඹුරු ලෙස යෙදුනු බෞද්ධ විභජ්ජවාදය (විභජ්ජවාදෝ අහං නාහං ඒකංසවාදෝ) විසින් පවරන ලද වගකීම විය හැකිය. ඒ අනුව දාර්ශනික ප්‍රශ්න හි අවසාන පරිච්ඡේදයේ ඔහු බෞද්ධ චතුෂ්කෝටිකය [මේ කේ එන් ජයතිලක, ධර්මසිරි ආදීන්ගේ ධාරාව මිස දිවයින පත්තරේ චින්තන ධාරාව නොවෙන බව මට හැඟේ] මෙසේ දක්වයි,

1. ඒකංස ව්‍යාකරණීය ප්‍රශ්න - කෙලින්ම පිළිතුරු දිය හැකි ප්‍රශ්න : උදා ලෝකයේ දුකක් තිබේද ? ඔව්
2. පටිපුච්ඡා ව්‍යාකරණීය ප්‍රශ්න - කෙලින් පිළිතුරු දිය නොහැකි සාපේක්ෂ ප්‍රශ්න හෙවත් තවත් ප්‍රශ්නයකින් පිළිතුරු සැපයිය යුතු ප්‍රශ්න.උදා: ඔහු උසස් කෙනෙක්ද? කාට සාපේක්ෂවද?
3. විභජ්ජ ව්‍යාකරණීය ප්‍රශ්න- විශ්ලේෂණය කළ යුතු ප්‍රශ්න. උදා: සචේතනික කරුණු කිරීමෙන් දුක් විඳීමට සිදු වන්නේ ඇයි? මෙයට පිළිතුරු සැපයිය හැකි වන්නේ විශ්ලේෂණයකින් අනතුරුව පමණි.
4. ඨපනීය ප්‍රශ්න - පිළිතුරු දිය නොහැකි ප්‍රශ්න.: උදා : පහන නිවුන පසු දැල්ල කොහි ගියේද?

මේ ප්‍රශ්න පැනෙන තැන් ගැන ජයතිලකයන් සඳහන් කරන්නේ වසුබන්ධූ ආචාරීන් ගේ අභිධර්මකෝෂය යසෝමිත්‍ර ආචාරීන්ගේ ස්පුඨාර්ථාභිධර්මකෝෂව්‍යාඛ‍යා ආදීයෙනි (ජයතිලක ඉහත කී -පිට 282). පොල්වත්තේ මහා ස්ථවිරයන් වහන්සේ වසුබන්ධු, යසෝමිත්‍රාදී ආචාරීන්ගේ නිකායාදී භෙද නොසළකා එකී ග්‍රන්ථයන්ගේ සුත්‍රගත කරුණු කෙරෙහි අවධානය යොමුකරන්නේ පැසූණු තෙරනමකගේ අධ්‍යාය මේ යැයි විදහා පාමිනි. ජයතිලකයන් ශාස්ත්‍රඥයෙකු සේ ඒ කරුණු දකිද්දී, ධර්මසිරි සූරීහු උරහිස උඩින් නැමී බලා අමාරු දේ සරළව කියාදෙන ගුරුවරයෙකු ලෙස මිතුරු බසකින් කරුණු ගෙනහැර පාති.

*ඩිමොක්‍රිටස් සිට ඩෝල්ටන් ආදීන් වෙන තෙක් විභජ්‍ය නොවෙන පරම අණුවක් ඇතැයි විස්වාස කෙරුණි. රිචර්ඩ් ලැමින් ගේ උප පරමාණුක වාදයන්ගේ සිට කොන්ටම් භෞතිකය දක්වා පරම අණුවක් නොවෙන බව ද පරම අණුව ද හිනාර්ථ වන බව ද බෝම්, ෆ්ලැන්ක් ආදී හු දැනගන්නට යෙදුනහ. හයිසන්බර්ග් ගේ අහඹුතා මූලධර්මය නිසා අනිත්‍ය තාවය ඉතා ක්ෂුද්‍ර මට්ටම් වලටද පොදු ධර්මතාවකැයි පෙන්නුම් කරයි. මහේක්ෂ විශ්වය මතු නොව අවිනාශී යැයි සැළකූ කළු කුහර පවා අනිත්‍ය බව ස්ටීවන් හෝකින්ස් හු 'කළු කුහර පවා එතරම් කළු නොවේ' යන පාඨයෙන් කියා පෑහ. ඇලන් ටියුරින් ශූරීහු ශෝපන්හවර් ගේ 'අධිෂ්ඨානය' [will] කළල විද්‍යාත්මකව [A M Turing - The Chemical Basis of Morphogenesis-1953] ස්වසංවිධානයේ ලා තෘෂ්ණාව යෙදෙන අයුරු හා අංගජනනය  ගැන ගණිතමය ව විශ්ලේෂණය කළ හ. බුදුහු කළල විද්‍යාව අංග ජනනය [Morphogenesis] තෙක් පටිච්ච සමුප්පාදයෙහි ලා විෂයය කර ගන්නේ ඉන්ද්‍රිය පහ, ආයතන සය හා ස්කන්ධ පසේ උප්පාදය නොදැක නොකියා ඒවායේ අනාත්මභාවය කීමට නොහැකි නිසාය. [රේරුකාණේ චන්දවිමල මහනාහිමි - පටිච්ච සමුප්පාද විවරණය]

"ස්වභාවික වරණය පිළිබඳ ඩාවිනියානු 'නියති වාදය' හුදෙකලා ජානයන් ගේ 'අහඹු' විකෘති මත රඳා පවතී. රසායනයේ නියතිවාදය විග්‍රහ කරන රාමුව හුදෙකලා අණුවල චලිතයේ 'අහඹුතාවය' මත පරායත්ත වේ. මධ්‍යස්ථ සීමා න්‍යාය [Central Limit Theorem] ඉතා සාමාන්‍ය අපිළිවෙල මධ්‍යයෙහි ම පිළිවෙල පැන නගින බවට උදාහරණයකි" [Andrew Hodges- Alan Turing, the Enigma].

කෙතරම් මහේක්ෂ තලයකට ගිය ත්, කෙතරම් ක්ෂුද්‍ර තලයකට ගියත්, සමාජ තල සිට ජෛව තල දක්වා ගියත් 'අනිත්‍ය: දුක්ඛ: අනාත්ම' ත්‍රි ලක්ෂණ ධර්මතාව සාධාරණව 'උප්පාද: තිථි: භංග' වශයෙන් හමුවෙන බව එයද අහඹු බව [නිරීක්ෂකයා ට රිසි පරිදි නොපවතින බව] 'ශූන්‍යතාවාදී ප්‍රඥාවට' හසු වේ.** 

අඟුරු, වතුර, හුණු හා අල්පමාත්‍ර වූ අනෙකුත් රසායනද්‍රව්‍ය 'ස්වයං සංවිධානය' ව කර්ම රැස් කරන, සසර සැරි සරන ධර්මයද, ආශ්‍රවක්ෂය කිරීමෙන් නිර්වාණය නම් පරමාර්ථය සාධනය කිරීමේ ධර්මයද, බඹයක් වූ මේ කලේබරය මත පැන වූ මහා සන්‍යාසියා ගේ මාර්ගය අනෙක් අයුරකින් තේරුම් ගැනීමේ මග සැළසීම සිය ජීවිත ව්‍යාපෘතිය කරගත් ධර්මසිරි සූරීන් ගේ අභාවය 'අප්‍රමාද වීම ට' අපට අණ කරයි.

හෙට අම්මා ට කතා කළ යුතුය.

"අම්මේ ප්‍රොෆෙස ගුණපාල ධර්මසිරි අන්තරා වෙලා." මට එසේ කිව හැකිය.

පිළිතුර අතීතය සම්බන්ධ එකකි. "අර ඉස්සර ඔයා අනුරාධ ගේ බාප්පා එක්ක මියුසික් අහන්න ගියේ එහේ නේද?"

" ඒ එහෙ නෙවෙයි, ඒ ගියේ ගුණතිලක සර් ගේ ගෙදර."

" අර සෙනෙවිරත්න අයියා අරන් ගිය තිබ්බත මළපොත පරිවර්තනේ කරලා තිබුණේ එයාලා නේද?"

 මේ ආදී සංවාදයක, ඒ පී ගුණරත්න සූරින් සිය මහත් වූ භාෂා කෞෂල්‍යයෙන් පරිවර්තනය කළ වානරයා පොත වෙත මා යොමුකළේ තමන් බව ඇයට අමතක වී යනු ඇත. ඒ අමරදේව කියන මඩවල එස් රත්නායකගේ 'නිල්මානෙල්' ගීයේ මුල් කතාව පඤ්චසිඛ හා බුදුන් අතර ඇති වූ සංවාදයක නිමිත්ත වූ පඤ්චසිඛ ගේ ගීයක් විය හැකි බව මට කියූ අපේ ගෙදර උන්දෑට එහි මුලාශ්‍රය (කියවූ තැන) අමතක වූ වා සේ ම ය.


අමතක වී යාම මිනිස් ස්වභාවයකි. ..!

* ..... ** 
අතර කොටස ලොකූ ගේ කමෙන්ට් එකෙන් පසුව ලියන ලදී

Friday, 31 January 2014

පියතිලක


එක පැත්තකට පමණක්
වාහන ගමන් ගන්නා
බම්බලපිටිය හන්දියෙ
පැරණි උයනක් වෙයි

නුග රුක් වැවී සා බර
වල්ලහපට්ට වැනි
අගනා මිහිරි හර යුත්
නොයෙකුත් රුකිනි සසොබන
සෙවණට ඉන්න යහපත්
අඳුරු හේඩාවැති
උයනකි ඉතා සුන්දර

උයන් පල්ලෙක් වීය
සියලු රුක් දැනගත්
කුසුමෙන් කුසුම රැකගත්
සෙවණට පැමිණි සියොතුන්
ඔහුගෙන් ගී අසා ගත්

ජෑස්, කර්ණාටක්
ඇෆ්‍රෝ, රෙගේ, රිදම් හා බ්ලූ
ෆියුෂන්, ලතින්, මෙටලික් රොක්
මනරම් ඉස්තරම්
වැවුනයි එහි කුසුම් කැන්..!

සංස්කෘතිය වගා කළ
නෙගණ පිල් රැස්කළ
උයනක් නොවී වෙන
ගෙන්දගම් පොළව මත

අළුත් ගී මියුරූ
සොයමින්  නිබඳ සැරි සැරූ
කල් රැකි පැරණී ගී
යහනෙහි සිටිය මල් කරූ

රිය යන එක දෙසට
මහ මං තීරු ඇතිරෙන විට
උයනක නිසල බව
ඇවැසි වෙද කා හට
එ සිතූ උයන් පල්ලා
අස්වනු නෙලන්නා හා
යන්නට ගියේ නික්මී
දවසක හදිසියේ..

ලෝරිස් පාර අයිනේ
ඇති කුඩා උයනේ
නොනිවෙන කුඩා පහනක්
උයන් පල්ලා නමින් දැල්වේ..!


හෂිත අබේවර්දන

30-01-2014

Tuesday, 31 December 2013

සුචරිත සිරිත..!



අභාවිත මහැදුරු ගම්ලත්හු මට දෙවිදියකින් ඇදුරු වෙති. ඒ ඔවුන් සෙවණේ තුන් මසක් ඉන්ගිරිසිය උගත් කෙටි කාලයත්, දිවි හිම් කොට රක්නා ගම්ලත් රචනා මාලාව යළි යළිත් කියවමින් උගන්නා දැයත් දෙකක් කොට සලකමිනි.

දිනක් ඔවුහු මා හා කෙටි වාදයක පැටළුනහ. බොරිස් පස්තෙර්නාහ් ගේ දොස්තර ෂිවාගෝ හි දේශපාලනය ගැන උරණ බසින් යමක් කියූ එතුමෝ සැණෙකින්, 'ඒත් මිනිහගේ කවි ඒවා හරිම ලස්සනයි' ද යනුවෙන් කීහ. මේ ඔවුන් සාහිත්‍යය සේවනය ගැන මට කියා දුන් කෙටි නමුත් විශිෂ්ට ම පාඩමයි. සාහිත්‍යය යනු එහි යෙදෙන්නා විසින් විභාව, අනුභාව, ව්‍යභිචාරභාව රස දැනෙන අයුරින් සංයෝග කිරීම යැයි සිතීමට හා ඒ අනුව සියුම් රසයන් අනුභව කිරීමටද කියා දුන් කෙනෙකි එතුමෝ. ඒ 1994 අගයි. ගම්ලතුන් ගෙන් යමක් නූගත් 80-90 පරම්පරාවෙහි යමෙක්  වී නම් ඒ ධවල කාකයෙක්මැ විය යුතුය.            
   
මම පසු ගිය දින කිහිපය ඔවුන් විසින් සිංහලයට පෙරැළුනු 'නාට්‍යශාස්ත්‍රයේ රසවාදය' ඇසුරෙහි ගත කළෙමි. 1994 රුපියල් 35කට මිළදී ගත් ඒ පොත් පිංච අදටත් අල් පචිනෝ, රොබර්ට් ඩි නීරෝ, ගැරී ඔල්ඩ්මන්, කොලින් ෆර්ත්, බෙන් කම්බර්බැච් ආදී ජීවමාන නලුවන්ගේ රංගන විශිෂ්ටත්වය මැන බැලීමේ මෙවලම ලෙස උපකාරී වෙයි. කථක්, කථකලි, භරත, ඔඩ්ඩිසි ආදී ඉන්දීය නර්තනයන්ගේ සියුම් ඉසියුම් ගුණ විනිවිදීමට ද සංගීතයෙහි මියුරුතම ප්‍රකාශනයන් ස්වීකරණයටද ආධාරක වෙයි. සාහිත්‍ය සේවනයටද න්‍යායක් ඇති බව මෙ ලක ස්ථාපිත කළ දෙවැනියා එතුමෝ වෙති. පළමුවැනියා සරච්චන්ද්‍රයෝය.

සාහිත්‍ය විචාරය විෂයයෙහි මාක්ස්වාදී න්‍යාය සම්ප්‍රදාය යොදාගත හැකි අයුරු සෙවිම ඔහුගේ ජීවිත ව්‍යාපෘතිය වූ සෙයකි. නූතන න්‍යාය ඔවුහු පිළිකෙව් කළහ. සරච්චන්ද්‍රයන් කල්පනාලෝකයෙහි සිරවූ අයුරින් ම අපෝහක භෞතිකයෙහි ම සිරවූ ගම්ලතුන් සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ ඊඩිපල් පුතණුවෝය. ඔවුහු අප්පා කළ දේම කළ හ. [අප්පා ද පුතා ද පඬුවස්දෙව් හා සූනියම් ගම්භාර දෙව් මෙන් හෝ ධාතුසේන හා කාශ්‍යප මෙන් ඉතිහාසයේ දෙයාකාරයකින් වැජඹෙති.] භගවතයෙහි එන ක්‍රිෂ්ණ-අර්ජුන උපමාව ගම්ලතුන් අතින් නිතර යෙදෙන්නේ මේ ගැටුම ඔවුහු සංජානනය කළ නිසා හා ඒයට සවිඥානක වූ නිසා බව මට නිතර සිතෙයි.

'මාගේ ශරීරාංගයෝ ලිහිල්ව යෙත්, උගුර කටද වියළෙයි, මගේ සිරුර වෙවුලයි, ලොමුදහ ගනී, මගේ සම දැවේ, සිත භ්‍රමණය වෙයි, මට කෙළින් සිටිය නොහැකිය"-120 සාහිත්‍ය විචාර හා මාක්ස්වාදී විකට රූප- 

යළි ශ්‍රී කෘෂ්ණයන් උපුටා දක්වන ගම්ලත්හු මෙසේ කියවන්නට සළස්වති, - මාගේ යුතුකම ඉටු නොකළහොත් මම සත් පුරුෂයන්ගේ මනස් අවුල් වීමට ඉඩ හරිමින් ලෝකය විනාශ කරනෙක්මි-එම-  
 
ගම්ලත් දිවි විතර වීර කාව්‍යයකි. එය ලියනු පිණිස කවියකු විනා අන් කිසිවෙක් සමත් නොවෙති. සරච්චන්දයෝද, මාක්ස් හුද, ලෙනිනයෝද, ට්‍රොට්ස්කීන් ද, ශේක්ස්පියරයන්ද, ප්ලෙහානොව් හා භරතමුනි ආදිහුද, ශාස්ත්‍රකාමීන්ද, කම්කරුවන්ද, විප්ලවකරුවන්ද, සූත්‍ර පිටකයෝද විටින්විට මුහුණ ඔසවමින් ඔහුගේ මුවින් අප ඇමතූහ. මේ විචිත්‍රත්වය ගෙන හැර පෑම අසීරු කාර්යයකි. සරච්චන්ද්‍රයන් ගේ ගුරු ගුණ සමර [පිය සමර?] ලියූ ගම්ලතුන් මුහුණ පෑ අබග්ගයටම ගම්ලත් ගුණ සමර ලියන තැනැත්තේ මුහුණ පායි. ඉහත අර්ජුන කියූ දේ නැවත මෙනෙහි කළොත්; එය අපස්මාර තත්වයකි. [අපස්මාරය: .. ඇඟ ගැසීම, සුසුම් ලෑම, වෙවුලීම, දිවීම, වැටීම, දාඩිය දැමීම, ගල් ගැසීම, කටින් පෙණ දැමීම, තොල කට ලෙවකෑම ආදී අනුභාවයන්ගෙන් අභිනය කට යුතුයි-28-රසවාදය-ගම්ලත්]

කවියක් පිළිසිඳගත් කවියා අපස්මාර ග්‍රස්ථියකින් පෙළෙයි, ඔහු මාරාන්තික අවසාන චේතනාවකින්, පතුලේ කුමක් වේදැයි හෝ එහි ළඟා වන්නේ කෙසේදැයි නොදැන රචනා ආගාධයට පනී. අපුද්ගලභාවය [සයිකෝසියාව] හා ගුප්ත-අනියතබව [හිස්ටීරියාව] විසින් මායිම් කෙරුණු ආගාධයෙහි පතුලෙහි පතිත වන විට කවියා මිය යයි. ඔහුට මහත් වෙහෙසකින්, ග්‍රස්ථියකින් සොයා ආ ‘පියා ගේ නම ’ ද ‘තමාගේ නම’ ද හමු නොවෙයි. ඒවා කවියේ ඇති ප්‍රමෝදය විසින් අවශෝෂණය කරගනී. එය කවියේ අතිරික්ත වේ. ඔහු විසින් දැරූ 'නිශ්ඵල ප්‍රයත්නය'[waste of effort- හිම බිම-කවබත ‍යසුනරි] කවියක් වී එහි රුව ගුණ වී, එහි රසය වී අපට හමු වෙයි. 

ගම්ලතුනට කළ හැකි ඉහළම ගුරු පූජාව වන්නේ එබඳු කවියක් ලිවීමයි. එරික් ඉලයප්ආරච්චි සුචරිත සිරිත ලියමින් කරන්නේ ඒ ගුරු පූජාවයි. ඔහුට අර්ජුනට මෙන් පෙනෙන්නේ ගිරවා ගේ ඇස පමණකි. අනිත් වට පිටාව ඔහුට අදාළ නොවේ. ඔහුගේ කවිය සංදර්භය හා ප්‍රබන්ධාත්මකව ගැටෙන මුත් එය පුද්ගල වර්ණනාවකින් ඔබ්බට යන්නේ  ද එහි ඇති ප්‍රබන්ධමය ගුණය නිසාය. එරික් ගේ කාව්‍ය ප්‍රබන්ධය කෙබඳුද කිව හොත් එය වීර කාව්‍යයකි. එහි එපික් ගුණය ඔහු ව්‍යූහයේද අන්තර්ගතයේද භාවයේද බහා ලයි. එමගින් ඇති කරන්නේ කරුණ රසයකි. ගම්ලතුන් ගැන අපි දනිමු. ඔහුව හමුව ඇත්තෙමු. ඔහු හා සම්මුති කතාවෙහිද වාදයෙහිද පැටලී ඇත්තෙමු. ඔහු ගැන ඕපාදුප ඒ කණින් අසා මේ කණින් පිට කර ඇත්තෙමු. නමුත් සුචරිත සිරිතෙහි එන සුචරිත යනු ප්‍රබන්ධාත්මක චරිතයකි. එරික් ගේ පරිකල්පන ක්‍රමලේඛයෙහි සටහන් වූ සුචරිත කෙනෙකි. ඔහු සපුරා ප්‍රබන්ධමය නොවන්නේ අපි දැන සිටි සුචරිත ගේ භාව ශේෂයන් ප්‍රබන්ධමය සුචරිත කෙරෙන් අප වෙත ප්‍රක්ෂේපණය කෙරෙන හෙයිනි. 
 
මතු නොව එරික් සුචරිත සිරිතේ ව්‍යූහය සකස් කරන්නේ එපික් රාමුව අනුගමනය කරමිනි. ඔහු පෙරකතාවක්, ආසිරි පැතුමක්, මධ්‍යම කතාවක්, සවිස්තරයක් හා පසුකතාවක් සහිතව සුචරිත කවිය ලියයි. එරික් ගේ කවියේ සර්ගිකා 51කින් යුතු කවිය නූතන කොළඹින් ඇරඹී නූතන කොළඹින් අවසන් වන්නේ කොලඹ ආකාශ රේඛාවේ වෙනස් වීම ගම්ලත් සිරිතේ වෙනස් වීම හා සමපාත කරමිනි. එරික් අපව කැඳවා ගෙන යන සංචාරය 'මහා සංචාරක පචයක්' නොවේ. එය ප්‍රබන්ධගත සංචාරයකි, පේරාදෙණිය, ලන්ඩනය, යාපනය, මරදානේ විකොස කාර්යාලයය ඈ මග සළකුණු ඔස්සේ අප ජීවිතයේ අඩකට වඩා කාලයක් දැන සිටි මහා පුරුෂයෙකු ගැන තමාගේ පෑනෙන් ගිලිහිය හැකි අති රමණීය වදන් සංයෝජන කරන එරික් ගුනසිංහ හා ගුණසිංහ අතර තැනෙක සිය කවි ලකුණ තබයි. ඔහු ආස්වාදය ලබන කාව්‍ය පරිමණ්ඩලයේ සියලු තාක්ෂණය කැටි කරන සමර්ථ කාව්‍යයක් [potent] එරික් අතින් රචනා වන්නේ එහි නිමිත්ත වෙන ගම්ලතුන් ගේ දිවි පෙවෙතේ සමර්ථ භාවය [potent] නිසා බව සතුටින් ලියා තැබිය හැකිය.   

ගම්ලතුනට වැළකිය නොහැකි වූ ධනපති අර්ථක්‍රමය එරික් අතින් වර්ණනා වෙන්නේ කඩදහි අඟුලකිනි,

කඩදහි අඟුලම ඇවිළෙයි ගිනිගෙන-
කෝටි ගණන් පද පාවෙයි දිය මත... යනු කී හෙයින් ද

කව්ද ඒ ඔබ කියූ ජෙමිස් ජොයිස්
පැන්ස තුන ඉල්ලලා ලියුමක් ලියූ ... යනු කී හෙයින් ද

ගුණදස් අප කිවිඳු දුටුව
අව්ව තපින බුදු පිළිමය
පිළිකුලකින් බලා සිටී
පේරාදෙණි කුණපය දෙස  ... යනු කී හෙයින් ද 

කිවිඳු එලියට් ලෙසින
අඳුරු පියගැට නගිමි
රැඳී දොරකඩ මඳක්
අසන්නට ලිය තෙපුල .... යනු කී හෙයින් ද

චාරිං ක්‍රොස් හි පරණ පොත් කඩ පිරුණු මාවත කෙළවර ඇති
ට්‍රැෆල්ගාර් කවි කොළයක
ලියැවිය යුතු කවියක් විය .... යනු කී හෙයින් ද
 
එක බසක් ගෙන දිනූ දේශය
තවත් බසකට උරණ වී ඇත
පැසුණු හිස්වල වුවද සිතුවිලි
කැපී ඉපනැලි ඉතුරු වී ඇත .... යනු කී හෙයින් ද

පැටිපෙළ සමග ඇවිදින්
උක්ගස් බිඳින් ඌරන්
එළවා දැමූ තරුණෝ
තවමත් ඔබට හිතවත් .... යනු කී හෙයින් ද

එයින් නොදැවෙන සිනාවක් විය
නොමළ ලෙස මා ඇදුරු මුව කොණ.... යනු කී හෙයින් ද

එරික් ඉලයප් ආරච්චි අතින් ලියවෙන්නේ ගම්ලතුනට හොබින සිංහ නාදයකි. පින් නැති තැනැත්තවුන්ට [වාසනා ගුණය] එරික්ගේ කවියේ සිංහ නාදය නොඇසේ. 

එරික් අතින් කෙරෙන ඓතිහාසික කාර්යය වන්නේ ගම්ලත් චරිතය කැනනීකරණය කිරීමයි. කැනනීකරණය නොදන්නා කෙනෙකුට සුචරිත සිරිත නොතේරෙනු ඇත. එවිට ගම්ලතුන්ට සිදුවු ලෙස ම හිඟන කවි අඟුල් වලට යට වී කෝටිගණන් පද පාවෙන දියමත විසිරෙන සිය කවි පද දෙස බලා සිටීමට එරික් ට සිදු වෙනු ඇත. එරික් ගේ නිශ්ඵල ප්‍රයත්නයේ අරමුණ එකී ප්‍රයත්නය ම වන හෙයින් ගම්ලතුන් සේම විස්සෝප නොවි සිටීමට එරික් ට හැකි වනු ඇත.

සිය පැදියෙහි අතිරික්ත වන උමතු සතුට, විචක්ෂණ සතුට හා කරුණ රසය කවියා වන තමන්ට ම ගෝචර වන්නේ නම් ගම්ලතුන්ගේ ගුණකීර්ති කදම්භය එහි ඇතුළත් බව තමන්ටම ස්පර්ශ වන්නේ නම් තම කෘතියෙහි තමා මියයන මොහොතේ ඇති වූ ප්‍රසාද චිත්තය යළිත් පහළ වන්නේ නම් ඒ එසේම විය යුතුය.  

Tuesday, 24 December 2013

රුවන් බන්දුජීවට ද්‍රොහොයි කම් කිරීම.. - Betraying Ruwan Bandujeewa



Three poems by Ruwan Bandujeewa - Translated by Hashitha and Sachie

A handful of pop-rice

I poured
Two and a half of
Three bottles Gin..
Into the Kandy Lake.
Rest is for me..

Lake….!
You must be high 
today.

Then
we can
chat..

Remember…?
The moment
When
She first
Threw a
Handful of pop-rice
On your waves…?



Menaka..!

Leaving beneath
A coffee flower wreath
At the foot stands still
Of mighty Utuwan-kanda hill

Mammale my chum
I hear her silent sobs
Menaka..!

To adorn a lock of hair of yours
Decked with a coffee flower wreath…
With a concealed silver hairpin
From a looted bungalow
To behold your charm, Menaka…
Seated by the Hingula rivulet
Another day will never come

Leaving beneath
A coffee flower wreath
At the foot stands still
Of mighty Utuwan-kanda hill

Mammale my chum
I hear her silent sobs
Menaka..!

[On this day of seventh of May 1864, at Bogambara death row]



Menik River pees on banks..!
A politician has thrown a party to celebrate him deflowering a hundred girls.
A News item

Hundred breasts two
Divided by two
Hundred women too
The party goes merry too

Menik River happened to pee
On its own banks too..

Stripped a hundred hip belts-brassieres-bead necklaces-ear studs
Sliced the mango while goddess Pattini is still inside
Manamperi also came and had a look, what a hullabaloo is this
The God’s hill got a facial with peacock egg scum

Hundred sore eyes two
Divided by two
Hundred women too
The party goes merry too

Menik River happened to pee
On its own banks too..

රුවන් ගේ කවි කියවූ විට මීට පෙර නොකළ දෑ කිරීමට හිතෙයි. මේ අපි උගේ කවි ඉන්ගිලිසියෙන් කියවූ හැටියයි. 

හෂිත-සචී
  

Saturday, 14 December 2013

මී ළඟ මීවිත..!

මම හෙට නුවර යමි
රුවන් ගේ පොතත් අරගෙන
වැව් දිය ඉවුරු මත
නගන හඬ අස අසා
ජින් කවිය කියවන්න

අනිද්දා පෝය දවසක්
රන් සඳ පෙරා දෙන
රිදී දිය වතල වැව මත
සිහින් දිය ඉරක් මතු වෙයි..!
උල්පැන් ගෙයට යා වෙන
ඇතොවුර ඉතිරි තන්
දෙසීයක් ගැටී රත් වුන
අත් දෙසීයයි-තන් දෙසීයයි
නුවර වැවටත් බැම්මෙ චූ යයි..!

කුණ්ඩලකේසි ගැන
කියා දෙමි එරන්දතියට
වැව් පිටාරය බල බල
සත්තුක කෙනෙක් වූවොත්
දීපිය මන්න පාර ම....!
පූර්ණකයා වුණත්
දැඩිමුණ්ඩයට හසු නොව.

මේනකා අඬපු තැන අර
සරදියා එල්ලු පෝරකේ
අර මහ බිත්තියෙන් ඔබ..!
මැද ඇළ ගලයි මෙතනින්
නුවරක කුණු එකතු කර
ඇසූහු ද නුවරුනි
බෝතල් දෙක හමාරක්
මෙහි ජින් ගැලූ වග
කවියෙක් මෙහි උපන් බව...?

‘මීළඟ මීවිත’ ම
බිබී මත් වෙමි මම
ඊළඟ මීවිතට ..
මිදි රැස් කරන් හනිකට...!